محمد ابن عبدالوهاب وتکفیر امت اسلامی
تاریخ انتشار : 1395/3/8

سوال

آیا محمد ابن عبدالوهاب، مسلمانان قبل از زمان خود را کافر می دانست؟

پاسخ

شهادت به کفر مسلمانان، شرط ورود به جریان وهابیت

محمد بن عبدالوهاب تمامی مسلمانان و علمای گذشته را کافر دانسته و معتقد بود اعمال کسانیکه آیین وهابیت را نپذیرند، باطل است و پس از قبول آیین و هابیت باید اعمال گذشته را اعاده کنند. کسانی که قبل از پذیرش آیین وهابیت حج واجب انجام داده وقصد پیروی از آیین او راداشتند، به دستور محمد بن عبدالوهاب حج خود را اعاده می کردند.کسانی که قصدپیروی از آیین وهابیت را داشتند، باید به مشرک و کافر بودن خود، پدر و مادرشان و .. شهادت می دادند تا اجازه ورود به آیین وهابیت به آنان داده می شد و اگر به مشرک و کافر بودن خود اقرار نمی کردند، کشته می شدند با این تفسیری که محمدبن عبدالوهاب کرده است اعتراف به کافر بودن پدر و مادر خود کرده است در حالی که پیامبر اکرم ص معتقد بود که پدر و مادرش موحد بودند.

احمد زینی دحلان مفتی مکه مکرمه می نویسد: کسانی که قصد تبعیت از محمد بن عبدالوهاب را داشتند، اگر قبلا حج واجب خود را انجام داده بودن، محمد بن عبدالوهاب به آنان می گفت: باید حج خود را اعاده کنید، زیرا آن را در زمانی که مشرک بودید، به جا آورده اید و مورد قبول خداوند واقع نشده است و تکلیف حج بر عهده شما باقی است. هنگامی که افراد قصد ورود به جریان وهابیت را داشتند محمد بن عبدالوهاب به آنان می گفت: بعد از شهاتین باید به کافر بودن  خود قبل از پذیرش وهابیت اقرار کنید و شهادت دهید که پدران و مادرانتان نیز کافر بودند و با  حالت کفر از دنیا رفته اند.سپس اسامی تعدادی از علما و بزرگان گذشته را نیز می شمرد و از گروندگان به وهابیت می خواست تا به کافر بودن آنان نیز شهاد دهند، اگر حاضر به چنین شهادتی می شدند، ورود آنان به جریان وهابیت را می پذیرفت و در غیر این صورت، آنان را می کشت. محمد بن عبدالوهاب، مسلمانان را از زمان خود تا ششصد سال قبل کافر می دانست و تمامی کسانی را که از او تبعیت نمی کردند، تکفیر می کرد و آنان را مشرک می نامید و خون و اموالشان را مباح می دانست. [1]

حکم به کفر و ارتداد امت اسلامی :

سلیمان بن عبدالوهاب خطاب به برادرش محمد بن عبدالوهاب می گوید:( این امور توسل به پیامبر اکرم ص که تو موجب شرک و کفر مسلمانان می دانید ) پیش از احمد بن حنبل و در زمان پیشوانیان اهل سنت نیز مطرح بوده است و در سراسر بلاد اسلامی وجود داشته است. با این که برخی از آنان این امور را انکار می کردند، ولی هیچ یک از پیشوایان، آنان راکافر و مرتد نمی دانستند و دستور جهاد با آنان را نمیدادند وبلاد مسلانان را بلاد شرک و یا دارالحرب نمی نامیدند، ولی تو کسانی را که متوسلین به پیامبر گرامی راتفکیر نکنند نیز کافر میدانی، گرچه خود به آن حضرت توسل نجویند. تو می پنداری که علمای اسلام اتفاق نظر دارند که واسطه قررا دادن پیامبر اکرم ص نزد خدا موجب کفر می شود، هشت صد سال از زمان ائمه چهارگانه می گذرد، از هیچ عالمی از علمای اسلام نقل نشده است که این امور را کفر دانسته باشد. به خدا سوگند، لازمه سخن تو این است که تمامی علما، اُمرا و عموم مسلمانان بعد از زمان احمد بن حنبل و مرتدند. [2]

 

 

  1. سلیمان بن عبدالوهاب، الصواقع الالیه فی الرد علی الوهابی، ص124 -125. 
  2. الدرر االسنیه فی الرد علی الوهابیه، ص31و32. منبع: کتاب شناخت وهابیت حجت الاسلام طبسی

ارسال نظر