قاچاق در منطقه ساحل؛ دروغی به نام « قاچاقچی جهادی »
گیوم سوتو-مایور یکی از بهترین متخصصان فرانسوی جرایم های سازمان یافته منطقه ساحل در مصاحبه با مجله موندافریک توضیح می دهد که چرا خلط کردن جهادیسم و قاچاق اشتباه است. گیوم سوتو مایور مدیر تحقیق در کرسی جرم شناسی تیم امنیتی دفاعی اطلاعاتی جرم شناسی و بحران است. او در مؤسسه مطالعات سیاسی استراسبورگ سیانس پو پغی و سنت اندرو کار می کند.
تاریخ انتشار : 1399/7/21

ترجمه : سعید غلامزاده.

موندافریک: شما با اصطلاح « جهادی-قاچاقچی» مخالف هستید. این را برای ما توضیح دهید.

گویوم سوتو مایر:  به هیچ وجه نباید مجرمان را با جهادیست ها اشتباه بگیریم. این اشتباه بزرگی است. این تصور که گروه های مسلح جهادیست راهزنانی هستند که اهداف مالی دارند بی اساس و غیر واقعی است. اولا به این دلیل که بقای گروه های مسلح محلی؛ قبایل، طوائف و کل گروه های قومی به درآمدهایی است که از راه های غیر مشروع کسب می کنند. چطور ممکن است که هزاران نیروی مسلح که از سوی مردم منطقه مورد احترامند و قانونی قلمداد می شوند و از یک منطقه تا منطقه دیگر مستقر هستند و کل  منطقه را مثل کف دست می شناسند اجازه بدهند که چند صد نفر خارجی ( عمدتا الجزائری) منابع درآمد آنها را به جیب بزنند؟  چنین ادعایی از اساس بی معنی است.

از سوی دیگر این اقدام برای جهادیست ها نیز یک نوع خودکشی است زیرا سبب می شود با مردم محلی، گروه های مسلح و حتی مقامات درگیر شوند و بقای آنها را تهدید خواهد کرد. زیرا در آن صورت جهادیست ها دیگر نمی توانند به راحتی رفت و آمد کرده، مواد مورد نیاز خود را تامین کنند و آزادانه دست به عملیات بزنند.

به نظر شما نیاز های اقتصادی جهادیست ها محدود است

گویوم سوتو مایر:  وقتی از گروه های مسلح جهادیست صحبت می کنیم در حقیقت از چند هزار جنگجو (بین 2500 تا 3000) که در منطقه مرکزی ( مالی نیجر، بورکینافاسو، و موریتانی) مستقرند سخن می گوییم.  نیاز های مالی این افراد چقدر می تواند باشد؟ این یک سوال اساسی است که البته به ندرت مطرح می شود. آنها نیاز به آب، غذا، موتور سیکلت، ماشین، بنزین، وسائل ارتباطی، سلاح  و باروت دارند. آنها برای زندگی لوکس و خوشگذرانی به دل صحرا نزده اند..... گروه ها گاهی به صورت مناسبتی مقداری پول بین اعضا تقسیم میکنند ولی حقوق و دست مزد در کار نیست. اعضا حساب بانکی ندارند و وجوه زیادی هم رد و بدل نمی شود.آنها واسطه هایی نزد تاجران دارند که  دارند که بسان بانک عمل می کنند. در حقیقت نیازهای روزانه گروه ها جهادیست کم است.

 صحرا 1.png

 

منابع مالی گروه های جهادیست برای تآمین هزینه هایشان چیست؟

گویوم سوتو مایر:  کسب درآمد از منابع حرام اساسا ممنوع است. حال سؤال این است که آنها چه پول هایی در اختیار دارند؟ آیا انها به درآمد قاچاق نیاز دارند؟ اولین منبع مالی این گروه ها زکات است که می توان از آن به عنوان منبع دائمی تروریست ها یاد کرد. مؤدیان محلی، تاجران، شخصیت های مذهبی و حتی اعضای گروه های مسلح به وسیله زکات سازمان های مذهبی، شرکت های محلی تاجران و واسطه ها را تأمین میکنند تا آنها همه یا بخشی از از این پول را میان جهادیست ها تقسیم کند. به زحمت می توان رقم دقیق را مشخص کرد ولی من فکر میکنم چیزی با ارزش تقریبی یک میلیون یورو در سال باشد.

برخی از درآمد ها هم از گروگان گیری است. گفته می شود در 15 سال گذشته  150 میلیون یورو باج در عوض آزادی گروگان ها پرداخته شده است. این پول به جیب گروه های مختلف و واسطه ها می رود که در بعضی مواقع تا نصف آن را می گیرند. مهمترین شخصیت ها در این مورد ایاد آغ غالی، شریف اولد طاهر و بابا اولدشیخ هستند. گروه های جهادی در 15 سال گذشته دو سوم این درآمد که قریب به 100 میلون یورو می شود را به خود اختصاص داده اند یعنی سالانه بین 6 تا 7 میلیون یورو.

در نهایت نباید فراموش کرد که جهادیست ها بخش از نیازشان به سلاح و خودور را از طریق حمله به پایگاه ها و کاروان های نظامی تأمین می کنند. به نظر من این منابع در کنار هم پاسخ گوی همه نیازهای این گروه ها هست.

شما معتقدید که رفتار های مجرمانه این گروه های هدف اصلی این گروه های که ایدئولوژیک است را تغییر نمی دهد

بله. بر اساس قوانینی که از سوی سازمان القاعده در افغانستان به منظور همگام سازی روابط القاعده و طالبان در موضوع قاچاق مواد مخدر دیکته شده  و سپس توسط افغان-الجزائری ها مانند جعفر الافغانی و عبدالرزاق الپارا( که با گلبدین حکمتیار یکی از شخصیت های مهم قاچاق مواد مخدر در افغانستان رفت و آمد داشته است )  به الجزائر منتقل شده است استفاده از درآمدهای نامشروع در موارد مشخصی مجاز است. قانوطبق این قانون رهبران به صورت موضعی و حسب شرایط می توانند از درآمد های حرام استفاده کنند لکن همه این درامدها باید صرف مصارف جهاد بشوند.

باید متذکر شد که ماهیت گروه های جهادیست هیچ وقت عوض نخواهد شد. با کسب درآمدهای مجرمانه و حرام آن هم به صورت جزئی این گروه ها به باندهای خلافکار تبدیل نمی شوند.

 صحرا2.jpg

پروژه سیاسی گروه های جهادیست در ساحل چیست؟

پروژه آنها جهاد دفاعی است تا بر علیه کفار، طواغیت، منافقان، نمایندگان دولت و وابسگان خارجی آنها که با تحمیل یک الگوی زندگی ضد اسلامی به مسلمانان ظلم می کنند مبارزه کرده و به درخواست مردم منطقه یک نظام سیاسی را تاسیس کنند. آنها برای اجرای شریعت و سنت می جنگند. پروژه دیگر آنها اجرای عدالت است. 

به نظر شما این نام گذاری به «قاچاقچی-جهادی» خطرناک است.

بله. زیرا گروه های مسلح جهادیست را به عنوان دسته های ساده راه زنان بی سواد معرفی می کند و سبب می شود دلایل موفقیت آنها و ایده های سیاسی مورد نظر ایشان مورد غفلت قرار گیرد.  این عنوان «قاچاقچی- جهادی» در حقیقت چشم بستن عمدی بر روی واقعیت است. و غالبا در راستای منافع و اهداف سیاسی است. این ادعا واقعیت ندارد زیرا بخش بسسیار ناچیزی از منابع مالی جهادیست ها از راه قاچاق تأمین می شود. اینکه بخش ناچیزی از درآمدهای جهادیست ها از قاچاق تأمین می شود یا برخی قاچاقچیان به آنها پول می دهند دلیل نمی شود که جهادیست ها را قاچاق چی بدانیم . گروه های مسلح جهادیست با دولت ها در جنگ هستند. خصوصا القاعده مغرب اسلامی .

القاعده مغرب به خوبی می داند که کلید ماندگاریش به توافق با شخصیت های کلیدی ساحل و گروه های مسلح و خلافکار است که از نظر نظامی نمیتواند با آنها درگیر شود.بر اساس منطق عملگرایی گاهی یک کتیبه به لطف قرابت قومی یا فامیلی با یکی از گروه های مسلح برای کشتار هدفمند یک دشمن همکاری می کند. این پیمان عدم تعدی با ازدواج میان رهبران بزرگ مجاهدین و رهبران قبایل محلی محقق شده است.

 

مرتبطات
داماد عبدالله عزام: تاسیس دولت دشوارتر از جهاد است
ارسال نظر